Willem Meyers heeft ons verlaten …

Met het overlijden van Wim Meyers op 15 januari 2026 verdwijnt weer iemand van ‘de oude garde’ van het Centrum. Hij was immers één van de eersten die begin jaren ’70 aan het werk ging in wat toen nog het NSGWO heette … de wat weerbarstige afkorting van het Navorsings- en Studiecentrum van de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog ...

Wim werd geboren op 30 maart 1943 en vertelde graag dat één van zijn vroegste herinneringen als kind was dat hij op de knieën zat van Cyriel Verschaeve, priester, dichter, flamingant en nazi … Na zijn studie geschiedenis aan de Universiteit van Gent begint hij te werken bij De Standaard, waar hij Frans Selleslagh ontmoet (een oud-collega van het CegeSoma die in oktober 2008 overleed). De twee worden hechte vrienden en treffen elkaar weer in ons Centrum, door de toevalligheden van het leven … of door een gemeenschappelijke belangstelling voor onze activiteiten. Wim wordt bibliothecaris en vervult zijn opdracht met toewijding en een ruime blik tot begin jaren ’90.

Het Centrum dankt een aantal hoogwaardige publicaties aan hem. Zo, onder meer, het werk ‘De vijand te lijf’ uit 1974, een voorloper over de impact van de Duitse bezetting op de Belgische samenleving, dat hij co-redigeerde met Frans Selleslagh. Verder twee erg belangrijke artikels: "Burgemeesters, schepenen en gemeentelijke administraties" over de colleges van burgemeester en schepenen van 1940 tot 1944, verschenen in Etienne Verhoeyen, België in de Tweede Wereldoorlog, Deel 9, Kapellen, 1990, pp.84-99 en "De Vlaamse Landsleiding. Een Emigrantenregering in Duitsland na september 1944" in Bijdragen tot de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, nr. 4 van 1972, pp.29-86.

Toen de bibliotheekcatalogi nog bestonden uit kleine steekkaarten, werkte hij jarenlang aan de opmaak van bibliografieën over België tijdens de Tweede Wereldoorlog. Generaties studenten en onderzoekers herinneren zich vast het eerste deel over de periode 1970-1980, gedrukt op geel papier. Je vond daarin niet alleen de standaardpublicaties, maar ook krantenknipsels en tal van lokale uitgaven. Een destijds onmisbaar instrument.

Net als het hele team pioniers nam hij talloze interviews af, van 1972 tot 1988, bij voorbeeld, een hele reeks over de Vlaamse collaboratie met bijzondere aandacht voor het VNV.

Hij was afkomstig uit een nationalistisch Vlaams gezin en was bijgevolg ook gevoelig voor de plaats en de geschiedenis van de Vlamingen in Brussel. In die context was hij één van de medestichters van het Archief en Museum voor het Vlaams Leven te Brussel, waarvan hij lang bestuurslid was.

Hij stond altijd klaar voor het publiek, ondanks zijn schuchterheid, bood een luisterend oor aan jonge onderzoekers om hen te helpen en de juiste weg te tonen, hij was een goudmijn aan kennis. Begin jaren 2000 ging hij met vervroegd pensioen bij het CegeSoma, om zich volop te wijden aan zijn gezin dat hij bovenal koesterde. Wie hem gekend heeft, zal zich zeker ook zijn gevoel voor humor herinneren.

Alain Colignon